# 5742

Só se, nesta terra fria,
ao teu lado tivesse rido do meu próprio ombro,
e ao teu lado
tivesse deixado aquelas balas azuis-feridas atravessarem-me,
então agora não estaria a perguntar-me
qual tulipa           está onde,
qual túmulo           está mais perto de mim,
e por trás de qual aresta de fogo afiada
por fim
também nós
não teríamos tomado forma.

Oh pele esticada
na ponta da flor,
agora,
agora,
quanto de ti      ainda está viva?


Only if, on this cold earth,
beside you I had laughed at my own shoulder,
and beside you
had let those bruised-blue bullets pass through me,
then now I would not be wondering
which tulip           is where,
which burial           is closer to me,
and behind which sharp edge of fire
at last
we too
would not have taken shape.

O drawn-tight skin
at the end of the flower,
now,
now,
how much of you      is still alive?

تنها اگر در این زمین سرد

کنار تو به شانه‌ی خویش می‌خندیدم

و کنار تو آن گلوله‌های کبود را

از خویش می‌گذراندم

اکنون فکر نمی‌کردم

کدام لاله کجاست

کدام خاکسپاری به من نزدیک‌تر است

و پشت کدام تیزی آتش

سر انجام ما نیز

شکل نخواهیم گرفت

ای پوست جمع شده

در پایان گُل

اکنون

اکنون

چه اندازه از تو

زنده است.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Shadi Nadimi
Translated from Persian into English: Ali Asadollahi

Tradução de Inglês para Português: Paulo Kellerman

# 5724

Eu também quero
chorar de um olho voltado para mim,
que é um espelho,
onde o solo semeado pelo poeta
regressa a si.

Neve que
não derrete.

Nesta bochecha, aprisionada,
está a perdiz da imaginação:
quero, à medida que derrete,
ver finalmente a sombra do caçador,
como ela fixa o meu esconderijo.
E como, através da ferida,
aponta para o vazio da planície.

Uma planície no espelho desta bochecha,
uma espécie urbana
cujo sotaque perdura
por onde quer que vá.

Para gritar,
a garganta está endurecida.
Deparo-me com a neve
e dou um salto curto.


I, too, want
to weep from an eye toward myself,
which is a mirror,
where the poet’s sown ground
returns to itself.

Snow that
will not melt.

On this cheek, trapped,
is the partridge of imagination:
I want, as it melts,
at last to see the hunter’s shadow,
how it stares at my hiddenness.
And how, through the wound,
it takes aim at the hollow of the plain.

A plain in the mirror of this cheek,
a city species
whose accent lingers
wherever it goes.

For calling out,
the throat is hard.
I come upon the snow
and leap short.

من نیز می‌خواهم

از چشمی سَمتِ خودم بگریم

که آیینه است

و کِشتگاه شاعر آنجا

به خودش برمی‌گردد.

برفی که

آب نمی‌شود.

روی این گونه، گرفتار است

کَبک ِ پِندار.

می‌خواهم در آب شدن

سایه‌ی شکارچی را سرانجام،

ببینم که چگونه به پنهان بودنم

خیره است.

و چگونه در زخم

نشانه می‌رود خالی دشت.

دشتی در آینه‌ی این گونه

گو‌نه‌ای شهری

که هرجا می‌رود

لهجه‌اش طول می‌کشد.

برای صدا زدن

سخت است گلو

روی برف می‌آیم

و کوتاه‌ می‌پرم.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Callie Eh
(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)

# 5711

Da espera
por trás da qual elogiei o pássaro,
até uma sombra que se segue,
a cidade está suspensa.

Ninguém sabe onde está
até que, inclinando-se, regressa às mãos
e vê o desejo
sentado em fios de luz silenciosos,
a contemplar uma bolha branca.

É noite.
Com medo, não morre.
Dorme sobre o fio de luzes e pergunta:
Como é que ardes por dentro?

A bolha ri
e pálpebras partidas estão presentes sob o sol.

Saltam,
escorregam,
deslizando de forma fragmentada
entre duas feridas:
a imagem imobilizada da
Solidão.


From the waiting
behind which I have praised the bird,
to a shadow afterward,
the city is hanging.

No one knows where it is
until, bending, it comes back upon the hands
and sees desire
sitting on silent strings of light,
gazing into a white bubble.

It is night.
Afraid, it does not die.
It sleeps on the string of lights and asks,
How do you burn inside?

The bubble laughs
and broken eyelids are present beneath the sun.

They leap,
they slip,
slipping brokenly
between two wounds:
the standing image of
Solitude.

از انتظاری که پُشت به آن پرنده سُتوده‌ام

تا سایه‌ای بعد از آن

شهر،

آویختن است.

هیچ کس نمی‌داند کجاست

تا خمیده بازمی‌گردد روی دست‌ها

و خواستن را می‌بیند

نشستن روی ریسه‌های خاموش

و چشم در حبابی سفید دوختن.

شب است

می‌ترسد و نمی‌میرد

روی ریسه‌ می‌خوابد و می‌پرسد

تو در خویش چگونه می‌سوزی.

می‌خندد حباب

و پلک‌های شکسته در آفتاب حاضرند

می پرند

و می‌لغزند

شکسته‌ می‌لغزند

میان دو زخم

ایستادنِ

تصویر تنهایی.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Michèle Polak
(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)

# 5704

Da espera
por trás da qual elogiei o pássaro,
até uma sombra que se segue,
a cidade está suspensa.

Ninguém sabe onde está
até que, inclinando-se, regressa às mãos
e vê o desejo
sentado em fios de luz silenciosos,
a contemplar uma bolha branca.

É noite.
Com medo, não morre.
Dorme sobre o fio de luzes e pergunta:
Como é que ardes por dentro?

A bolha ri
e pálpebras partidas estão presentes sob o sol.

Saltam,
escorregam,
deslizando de forma fragmentada
entre duas feridas:
a imagem imobilizada da
Solidão.


From the waiting
behind which I have praised the bird,
to a shadow afterward,
the city is hanging.

No one knows where it is
until, bending, it comes back upon the hands
and sees desire
sitting on silent strings of light,
gazing into a white bubble.

It is night.
Afraid, it does not die.
It sleeps on the string of lights and asks,
How do you burn inside?

The bubble laughs
and broken eyelids are present beneath the sun.

They leap,
they slip,
slipping brokenly
between two wounds:
the standing image of
Solitude.

از انتظاری که پُشت به آن پرنده سُتوده‌ام

تا سایه‌ای بعد از آن

شهر،

آویختن است.

هیچ کس نمی‌داند کجاست

تا خمیده بازمی‌گردد روی دست‌ها

و خواستن را می‌بیند

نشستن روی ریسه‌های خاموش

و چشم در حبابی سفید دوختن.

شب است

می‌ترسد و نمی‌میرد

روی ریسه‌ می‌خوابد و می‌پرسد

تو در خویش چگونه می‌سوزی.

می‌خندد حباب

و پلک‌های شکسته در آفتاب حاضرند

می پرند

و می‌لغزند

شکسته‌ می‌لغزند

میان دو زخم

ایستادنِ

تصویر تنهایی.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Susanne Bartels
(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)

# 5697

Eu também quero
chorar de um olho voltado para mim,
que é um espelho,
onde o solo semeado pelo poeta
regressa a si.

Neve que
não derrete.

Nesta bochecha, aprisionada,
está a perdiz da imaginação:
quero, à medida que derrete,
ver finalmente a sombra do caçador,
como ela fixa o meu esconderijo.
E como, através da ferida,
aponta para o vazio da planície.

Uma planície no espelho desta bochecha,
uma espécie urbana
cujo sotaque perdura
por onde quer que vá.

Para gritar,
a garganta está endurecida.
Deparo-me com a neve
e dou um salto curto.


I, too, want
to weep from an eye toward myself,
which is a mirror,
where the poet’s sown ground
returns to itself.

Snow that
will not melt.

On this cheek, trapped,
is the partridge of imagination:
I want, as it melts,
at last to see the hunter’s shadow,
how it stares at my hiddenness.
And how, through the wound,
it takes aim at the hollow of the plain.

A plain in the mirror of this cheek,
a city species
whose accent lingers
wherever it goes.

For calling out,
the throat is hard.
I come upon the snow
and leap short.

من نیز می‌خواهم

از چشمی سَمتِ خودم بگریم

که آیینه است

و کِشتگاه شاعر آنجا

به خودش برمی‌گردد.

برفی که

آب نمی‌شود.

روی این گونه، گرفتار است

کَبک ِ پِندار.

می‌خواهم در آب شدن

سایه‌ی شکارچی را سرانجام،

ببینم که چگونه به پنهان بودنم

خیره است.

و چگونه در زخم

نشانه می‌رود خالی دشت.

دشتی در آینه‌ی این گونه

گو‌نه‌ای شهری

که هرجا می‌رود

لهجه‌اش طول می‌کشد.

برای صدا زدن

سخت است گلو

روی برف می‌آیم

و کوتاه‌ می‌پرم.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh

Fotografia | Photography: Marina Dego
(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)