# 5742

Só se, nesta terra fria,
ao teu lado tivesse rido do meu próprio ombro,
e ao teu lado
tivesse deixado aquelas balas azuis-feridas atravessarem-me,
então agora não estaria a perguntar-me
qual tulipa           está onde,
qual túmulo           está mais perto de mim,
e por trás de qual aresta de fogo afiada
por fim
também nós
não teríamos tomado forma.

Oh pele esticada
na ponta da flor,
agora,
agora,
quanto de ti      ainda está viva?


Only if, on this cold earth,
beside you I had laughed at my own shoulder,
and beside you
had let those bruised-blue bullets pass through me,
then now I would not be wondering
which tulip           is where,
which burial           is closer to me,
and behind which sharp edge of fire
at last
we too
would not have taken shape.

O drawn-tight skin
at the end of the flower,
now,
now,
how much of you      is still alive?

تنها اگر در این زمین سرد

کنار تو به شانه‌ی خویش می‌خندیدم

و کنار تو آن گلوله‌های کبود را

از خویش می‌گذراندم

اکنون فکر نمی‌کردم

کدام لاله کجاست

کدام خاکسپاری به من نزدیک‌تر است

و پشت کدام تیزی آتش

سر انجام ما نیز

شکل نخواهیم گرفت

ای پوست جمع شده

در پایان گُل

اکنون

اکنون

چه اندازه از تو

زنده است.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Shadi Nadimi
Translated from Persian into English: Ali Asadollahi

Tradução de Inglês para Português: Paulo Kellerman