# 5704

Da espera
por trás da qual elogiei o pássaro,
até uma sombra que se segue,
a cidade está suspensa.

Ninguém sabe onde está
até que, inclinando-se, regressa às mãos
e vê o desejo
sentado em fios de luz silenciosos,
a contemplar uma bolha branca.

É noite.
Com medo, não morre.
Dorme sobre o fio de luzes e pergunta:
Como é que ardes por dentro?

A bolha ri
e pálpebras partidas estão presentes sob o sol.

Saltam,
escorregam,
deslizando de forma fragmentada
entre duas feridas:
a imagem imobilizada da
Solidão.


From the waiting
behind which I have praised the bird,
to a shadow afterward,
the city is hanging.

No one knows where it is
until, bending, it comes back upon the hands
and sees desire
sitting on silent strings of light,
gazing into a white bubble.

It is night.
Afraid, it does not die.
It sleeps on the string of lights and asks,
How do you burn inside?

The bubble laughs
and broken eyelids are present beneath the sun.

They leap,
they slip,
slipping brokenly
between two wounds:
the standing image of
Solitude.

از انتظاری که پُشت به آن پرنده سُتوده‌ام

تا سایه‌ای بعد از آن

شهر،

آویختن است.

هیچ کس نمی‌داند کجاست

تا خمیده بازمی‌گردد روی دست‌ها

و خواستن را می‌بیند

نشستن روی ریسه‌های خاموش

و چشم در حبابی سفید دوختن.

شب است

می‌ترسد و نمی‌میرد

روی ریسه‌ می‌خوابد و می‌پرسد

تو در خویش چگونه می‌سوزی.

می‌خندد حباب

و پلک‌های شکسته در آفتاب حاضرند

می پرند

و می‌لغزند

شکسته‌ می‌لغزند

میان دو زخم

ایستادنِ

تصویر تنهایی.

Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Susanne Bartels
(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)