Eu também quero
chorar de um olho voltado para mim,
que é um espelho,
onde o solo semeado pelo poeta
regressa a si.
Neve que
não derrete.
Nesta bochecha, aprisionada,
está a perdiz da imaginação:
quero, à medida que derrete,
ver finalmente a sombra do caçador,
como ela fixa o meu esconderijo.
E como, através da ferida,
aponta para o vazio da planície.
Uma planície no espelho desta bochecha,
uma espécie urbana
cujo sotaque perdura
por onde quer que vá.
Para gritar,
a garganta está endurecida.
Deparo-me com a neve
e dou um salto curto.
I, too, want
to weep from an eye toward myself,
which is a mirror,
where the poet’s sown ground
returns to itself.
Snow that
will not melt.
On this cheek, trapped,
is the partridge of imagination:
I want, as it melts,
at last to see the hunter’s shadow,
how it stares at my hiddenness.
And how, through the wound,
it takes aim at the hollow of the plain.
A plain in the mirror of this cheek,
a city species
whose accent lingers
wherever it goes.
For calling out,
the throat is hard.
I come upon the snow
and leap short.
من نیز میخواهم
از چشمی سَمتِ خودم بگریم
که آیینه است
و کِشتگاه شاعر آنجا
به خودش برمیگردد.
برفی که
آب نمیشود.
روی این گونه، گرفتار است
کَبک ِ پِندار.
میخواهم در آب شدن
سایهی شکارچی را سرانجام،
ببینم که چگونه به پنهان بودنم
خیره است.
و چگونه در زخم
نشانه میرود خالی دشت.
دشتی در آینهی این گونه
گونهای شهری
که هرجا میرود
لهجهاش طول میکشد.
برای صدا زدن
سخت است گلو
روی برف میآیم
و کوتاه میپرم.
Texto | Text: Sanam Ahmadzadeh
Fotografia | Photography: Marina Dego(Translated from Persian into English by Ali Asadollahi)
.jpg)
